< Back to Files

Burke and Hare: The Edinburgh Body

Crime Files

Więcej

William Burke i William Hare to bodaj najsłynniejsi seryjni mordercy w XIX-wiecznej Szkocji. Proces, w którym postawiono im zarzuty dostarczania zwłok dla prężnie rozwijających się szkół medycznych i chirurgicznych, wywołał duże poruszenie ze strony społeczeństwa, a egzekucja Williama Burke’a, powieszonego w Edynburgu, przyciągnęła tłumy, jakich nigdy wcześniej w tym mieście nie widziano. Zbrodnie, których dopuścili się ci przestępcy, stały się również bezpośrednią przyczyną zmiany szkockiego ustawodawstwa regulującego kwestię dostępności i dostarczania zwłok do celów prosektoryjnych.
W XVIII w. studia anatomiczne w szkołach medycznych w Edynburgu stały się niezwykle popularne. Problemem był jednak chroniczny brak zwłok, na których można było prowadzić badania naukowe, wynikający z obowiązującego wówczas prawa, zgodnie z którym na każdą szkołę medyczną w mieście przypadało zaledwie jedno ciało rocznie. Pod koniec XVIII wieku popularność studiów anatomicznych jeszcze bardziej wzrosła. Presja wynikająca z deficytu zwłok i związanej z nim niemożliwości zaspokojenia potrzeb rzeszy studentów, sprawiły, że chirurdzy nie dociekali, jakie jest pochodzenie dostarczanych im ciał i byli gotowi słono za nie płacić. W rezultacie wykradanie zwłok stało się masowym procederem, a parające się tym osoby nazywano „wskrzesicielami”. Podjęto kroki, by przeciwdziałać temu, otaczając cmentarze murami i budując wieże obserwacyjne dla strażników.
William Burke urodził się około 1792 r. w irlandzkim miasteczku Orrey (hrabstwo Tyrone) w biednej, katolickiej rodzinie. Jeszcze mieszkając z rodzicami, pracował jako tkacz. W wieku osiemnastu lat udał się na służbę do jednego z miejscowych właścicieli ziemskich. Gdy ten po roku zmarł, William wstąpił do jednostki milicji Donegal, gdzie pracował przez pięć lat. W tym okresie także się ożenił. Jego żona, pochodząca z hrabstwa Mayo, urodziła mu dwoje dzieci, z których jedno zmarło jako niemowlę. Po małżeńskiej kłótni w 1818 r., której szczegóły nie są znane, Burke odszedł od żony i udał się do Szkocji, w nadziei że uda mu się znaleźć pracę przy budowie kanału Grand Union. Osiedlił się w miasteczku Maddiston, gdzie poznał prostytutkę Helen McDougal. Zdecydowali się na zamieszkanie razem, choć obydwoje pozostawali w związkach małżeńskich. Gdy prace nad kanałem dobiegły końca, oboje przeprowadzili się do Edynburga, gdzie William parał się różnymi zajęciami. Pracował m.in. jako szewc i domokrążca sprzedający używaną odzież.
William Hare, Irlandczyk urodzony w Newry, również wyemigrował do Szkocji, by pracować przy budowie kanału Grand Union, choć Burke’a poznał dopiero w okresie, gdy obaj mieszkali już w Edynburgu. Hare, wyznający zasadę „po trupach do celu”, był zdecydowanie bardziej okrutny od kolegi. Zamieszkał w okolicy West Port, w zapuszczonym pensjonacie prowadzonym przez Margaret Lougue i jej męża. Hare wdał się w romans z kobietą, ale gdy jej mąż odkrył to, wyrzucił go. Wkrótce jednak mężczyzna zmarł i Hare z powrotem wprowadził się do Margaret, by razem z nią – podając się za jej męża – prowadzić dom. Ówczesne źródła opisują pensjonat jako „siedlisko rozwiązłości, występku i pijaństwa”. To właśnie w tym domu, w 1827 r., Hare poznał Burke’a, który szybko stał się jego stałym gościem.