Niedziele z seryjnym zabójcą

Choć brak zdolności i trudny charakter sprawiły, że porzucił szkołę, by pracować na farmie, w przeciwieństwie do wielu seryjnych morderców West miał bardzo dobry kontakt z rodzicami. Pewnego dnia wyjawił, że jego ojciec utrzymywał kazirodcze stosunki ze swoimi córkami, ale nie było jednoznacznych dowodów przeciwko niemu. 

W wieku 17 lat w wyniku wypadku motocyklowego West odniósł ciężkie obrażenia głowy. W jego czaszce umieszczono metalową płytkę, która – zdaniem niektórych ekspertów – mogła zaburzyć jego zdolność kontrolowania odruchów. Kolejnego urazu głowy, a najprawdopodobniej również trwałego uszkodzenia mózgu, doznał uciekając z klubu, w którym wybuchł pożar.

Początkowo policja znała go jako drobnego przestępcę. Z czasem jednak stał się nieobliczalny i w 1961 r. stanął przed sądem jako sprawca ciąży 13-letniej znajomej rodziny. Wyrzucony z domu, został robotnikiem budowlanym i wkrótce zaczął okradać swoich pracodawców. Wrócił też do uprawiania seksu z nieletnimi. Udało mu się uniknąć kary więzienia za gwałt na trzynastolatce, ponieważ stwierdzono, że jego napady szału były wynikiem urazu głowy. Oskarżono go natomiast o molestowanie dzieci.

Myra Hindley, urodzona 23 lipca 1942 r. w Manchestrze jako pierwsze dziecko Hettie i Boba Hindleyów, stała się jedną z najbardziej napiętnowanych kobiet w XX w.

Uchodziła za rozsądne dziecko, a dzięki dużej zaradności jako nastolatka była wziętą opiekunką do dzieci. Gdy miała 15 lat, jeden z jej przyjaciół utopił się. Tragedia ta mocno dotknęła dziewczynę, która w efekcie porzuciła szkołę i przeszła na katolicyzm.

Brady był jej pierwszą miłością i dziewczyna szybko znalazła się pod jego całkowitą kontrolą. Stroiła się dla niego, akceptowała jego skrajne poglądy polityczne, a nawet pozowała do zdjęć pornograficznych. Zachęcony zupełnym brakiem krytycyzmu Myry, Brady miał coraz bardziej szokujące pomysły, aż wreszcie wmówił dziewczynie, że mordowanie i gwałcenie to źródło „najwyższej przyjemności”.

Rodzina i znajomi zauważyli, że chłopak ma coraz większy wpływ na Myrę, zaś ona sama była coraz bardziej gburowata i tajemnicza. Brady, który postanowił sprawdzić posłuszeństwo dziewczyny, udając, że planuje kradzież, ucieszył się, gdy ta bez wahania wykonała wszystkie kroki niezbędne do realizacji planu. Uświadomił sobie, że znalazł bratnią duszę – osobę gotową uczestniczyć w realizacji jego perwersyjnych pomysłów.

Urodzony 14 czerwca 1946 r. jako drugie w kolejności dziecko w rodzinie robotniczej, Harold Frederick Shipman, znany jako Fred, był ulubieńcem swojej matki Very. Wykształciła ona w nim poczucie wyższości wobec innych, które odcisnęło piętno na wszystkich jego późniejszych relacjach. W rezultacie był samotnym nastolatkiem, który miał niewielu przyjaciół.

Pracownik miejscowego zakładu pogrzebowego odnotował ogromnie wysoki wskaźnik umieralności wśród pacjentów doktora Shipmana. Po śmierci większość z nich odnajdywano ubranych, w pozycji siedzącej lub półleżącej, na sofie. Mocno zaniepokojony mężczyzna bezpośrednio zwrócił się do doktora w tej sprawie, ale ten zapewnił go, że nie ma powodu do zmartwień. Następnie tą dziwną sprawą zainteresowała się doktor Susan Booth, a także pracownicy biura miejscowego koronera, którzy skontaktowali się z policją.

Shipman cieszył się opinią niezwykle opiekuńczej osoby, dlatego trudno dokładnie ustalić, kiedy zaczął mordować swoich pacjentów i ilu osobom odebrał życie. Śledztwo dodatkowo utrudniło to, że lekarz rodzinny odmówił składania zeznań, ale w końcu położono kres jego zbrodniczej działalności. Dokonała tego Angela Woodruff, zdeterminowana córka jednej z ofiar, która nie przyjęła wyjaśnień w sprawie śmierci swej matki.

Jeffrey Dahmer nie był typowym seryjnym mordercą. Nie pochodził z rodziny naznaczonej ubóstwem, przemocą i nadużyciami. Wręcz przeciwnie – jego ojciec był świetnie wykształconym chemikiem i nauczył syna, jak uprawiać ogród, grać w tenisa i hodować owce tak, by wygrywały w konkursach.

Jako dziecko jeździł na skautowskie wycieczki i bawił się z kolegami w okolicznych lasach. Podobnie jak jego ojciec mówił monotonnym tonem i zazwyczaj nie dzielił się z nikim swoimi przemyśleniami, ale zawsze charakteryzowało go poczucie humoru. Makabrycznych zbrodni, których się dopuścił, nie należy zatem łączyć ze środowiskiem, w którym się wychował. Przyczyną morderstw, jakich dokonał, były seksualne obsesje, na które składało się ćwiartowanie, kanibalizm i nekrofilia.

Nie istnieje uniwersalna metoda, by wyjaśnić obecność zła w zbrodniarzach pokroju Jeffreya Dahmera. Wiele czynników wpłynęło na to, że stał się on przestępcą podążającym najbardziej mrocznymi ścieżkami. Utrzymywał, że nie powodowała nim nienawiść, lecz obsesja, z którą nie mógł sobie poradzić.

Gdy Jeff przebywał w więzieniu, wielu (łącznie z nim samym) miało nadzieję, że uda im się zgłębić tajemnicę jego umysłu. 29 listopada 1994 r. został on jednak zabity przez jednego z współwięźniów.

W 2004 r. dwóch czarnych Amerykanów, 42-letni John Allen Muhammad – weteran wojny w Zatoce Perskiej z 1991 r. – i jego pasierb, 17-letni John Lee Malvo, zostało oskarżonych o zbrodnie przypisywane „waszyngtońskiemu snajperowi”, który przez trzy tygodnie terroryzował Amerykanów.

W aucie podejrzanych policja znalazła broń, z której przestępcy mieli oddać trzynaście strzałów, raniąc trzy osoby i zabijając dziesięcioro niewinnych ludzi. Funkcjonariusze znaleźli też lunetę i trójnóg.

Zbrodniarze najprawdopodobniej zastrzelili ofiary nie opuszczając swojego samochodu, gdyż jego bagażnik pozwala na zabijanie ludzi z pozycji leżącej. Eksperci jednogłośnie stwierdzili, że to John Allen Muhammad stał na czele grupy przestępców. Co kierowało tymi ludźmi i czy któryś z nich był bardziej winny niż drugi? Psychologowie uznali Johna Allena Muhammada za niepoczytalnego, ale nie potrafili wyjaśnić, co popchnęło do zbrodni jego pasierba.

Rober Holmes za naprowadzenie FBI na trop Muhammada otrzymał 350 tys. dolarów. Wciąż jednak uważa go za przyjaciela.

Milat miał opinię przystojnego, umięśnionego i dbającego o swój wygląd chłopaka, którego pasją były polowanie i broń. Jego rodzice byli ludźmi pracowitymi i apodyktycznymi. Mieli jednak do wychowania czternaścioro dzieci, dlatego nie zawsze udawało im się utrzymać dyscyplinę. W sąsiedztwie Milat i jego bracia cieszyli się sławą awanturników i w miarę jak dorastali, policjanci byli coraz częstszymi gośćmi w ich domu.

Od ukończenia siedemnastego roku życia Milat miał na pieńku z policją i sądami jako sprawca włamań, kradzieży aut i rabunków z bronią w ręku.

W 1971 r. Milatowi wytoczono proces jako domniemanemu sprawcy gwałtu na dwóch autostopowiczkach, które zeznały, że w momencie ataku był on uzbrojony w nóż. Po nieprzekonującym wystąpieniu oskarżycieli został on jednak uniewinniony.