< Back to Files

Edmund Kemper

Crime Files

Więcej

Według Johna Douglasa, pracującego dla FBI słynnego autora profilów psychologicznych, oraz Roberta Resslera, na to, że ktoś jest seryjnym mordercą, może wskazywać dowolna z dziesięciu specyficznych cech. Edmund Kemper ma je wszystkie.
Już jako dziecko Edmund Kemper III był potężny. (Ostatecznie osiągnie 150 kg i ponad dwa metry wzrostu).
Kiedy miał dziewięć lat, jego rodzice się rozwiedli i Edmund wraz z dwiema siostrami pozostał przy matce, Clarnell. Bezustannie wyśmiewa się ona z jego rozmiarów i „pokręconej” osobowości. Wciąż mu powtarza, że nigdy nie pokocha go żadna kobieta. Edmund nauczył się nienawidzić samego siebie, ale także wszystkich innych ludzi, zwłaszcza kobiet.
Już w młodym wieku przejawia dziwne zachowania. Kiedy siostra mu dokucza i pyta, dlaczego nie próbuje pocałować nauczycielki, która mu się podoba,
odpowiada:
„Żeby ją pocałować, najpierw musiałbym ją zabić”
Jedną z jego ulubionych zabaw szkolnych jest udawanie, że ginie stracony w komorze gazowej. W domu chłopiec odcina głowę lalce swojej siostry, a potem zwierzętom. W wieku 10 lat grzebie żywcem kota. Zdechłego wykopuje z powrotem, odcina mu głowę i nabija na kij. To jego pierwsze trofeum.
W wieku 13 lat nowemu kotu odcina maczetą górną część czaszki, trzymając go za nogi, by się wykrwawił. Jak zauważa pisarz Harold Schechter, dla seryjnych morderców „torturowanie zwierząt to nie etap w życiu, ale ćwiczenia”.
W okresie dojrzewania masturbuje się, wyobrażając sobie, że morduje po kolei wszystkich w mieście, a potem uprawia seks z ich zwłokami.
Matka zamyka go w piwnicy, bojąc się, że zgwałci siostrę. Mając 15 lat, Edmund próbuje się zbliżyć do ojca, ten jednak znów go odtrąca i chłopiec musi zamieszkać u dziadków na ich ranczo w Kalifornii. Podczas pierwszego spędzonego tam lata strzela babci w głowę, a następnie wielokrotnie dźga ją nożem, ponieważ...
„zastanawiałem się, jak by to było zastrzelić babcię”.
Po powrocie dziadka Edmund zastrzelił także jego. Później powie, że go zabił, by nie musiał oglądać tego, co się stało z jego żoną. Edmund dzwoni do matki i na policję i czeka na nich.
Po zdiagnozowaniu schizofrenii paranoidalnej trafia do zamkniętego szpitala. Tam szczególnie lubi słuchać opowieści seryjnych gwałcicieli. Swą obsesję na punkcie przemocy seksualnej maskuje zewnętrznym spokojem. W testach osiąga bardzo wysoki iloraz inteligencji. Po zaledwie pięciu latach zostaje warunkowo zwolniony, wbrew sugestiom lekarza i samego Edmunda. (Zostaje oddany pod opiekę matki).
W konsekwencji zginie osiem kobiet.